Voor Irene Veltman begon de Onbeperkte Elfstedentocht langs de kant van de route, als supporter van haar moeder.
“Ik ben gaan helpen omdat het voor mij veel betekent dat mensen met een beperking kunnen meedoen,” vertelt Irene. “Je ziet hoeveel goed het de deelnemers doet om op hun eigen manier actief te zijn en erbij te horen.”
Irene’s eerste herinnering aan de Onbeperkte Elfstedentocht is persoonlijk. Haar moeder, die het Ehlers-Danlos-syndroom (EDS) heeft, deed mee aan de eerste editie in haar rolstoel. Samen met haar vader kwam Irene kijken. “Ik was erg blij voor mijn moeder dat ze ook aan een sportevenement mee kon doen.”
Die ervaring bleef hangen. Toen Irene bij een volgende editie vrijwilliger Aukje zag helpen bij de start en finish, besloot ze zelf ook een handje te helpen. Dat ene moment bleef niet bij eenmalige inzet: ondertussen is Irene al meerdere jaren vrijwilliger en staat ze ook dit jaar weer klaar.
Als vrijwilliger heeft Irene een duidelijke rol. Haar dag begint vroeg met het opbouwen van de startlocatie. Daarna is het tijd om deelnemers te ontvangen en te registreren.
“Iedereen heeft een nummerkaartje,” legt ze uit. “Wij houden bij wie er start en wie er finisht, zodat we zeker weten dat niemand ontbreekt.”
Dat lijkt misschien vooral praktisch, maar het is juist bij de finish van groot belang. “Als iemand daar niet aankomt, kan dat betekenen dat diegene nog onderweg is. Dat wil je meteen weten. Gelukkig is dat nog nooit gebeurd.”
Na de start verhuist het team naar de finishlocatie en begint het proces opnieuw.
Wat opvalt aan Irene is haar enthousiasme. Die energie komt niet zomaar ergens vandaan. “Het evenement betekent heel veel voor mij,” zegt ze. “Het is gewoon zo’n goed initiatief.”
Daarnaast speelt ook de sfeer een grote rol. “Iedereen helpt elkaar en de andere vrijwilligers zijn altijd heel aardig. Dat maakt het nog leuker om te doen.”
Tijdens haar vrijwilligerswerk heeft Irene veel deelnemers zien langskomen. Eén van hen blijft haar altijd bij: Jacqueline Vlug.
Jacqueline reed de volledige tocht op een ligfiets zonder elektrische ondersteuning. “Dat vond ik echt ontzettend knap,” zegt Irene. “Zelfs met tegenwind bleef ze doorgaan en haalde ze elke etappe.”
Jacqueline is inmiddels overleden, maar haar verhaal blijft voor Irene onlosmakelijk verbonden met de tocht.
Ook andere momenten blijven hangen. Kleine dingen, zoals aanmoedigingen langs de route, maken volgens Irene vaak het verschil. “Zelfs een applausje bij slecht weer kan iemand net dat beetje extra geven.”
Voor Irene is het woord ‘onbeperkt’ niet zomaar een woord. “Voor mij betekent het dat iedereen mee kan doen,” zegt ze. “Het maakt niet uit wat je kunt of niet kunt, er wordt altijd gekeken naar wat wél mogelijk is.”
Als Irene de Onbeperkte Elfstedentocht moet omschrijven, kiest ze drie woorden: “Gezellig, emotioneel en vrolijk.” En dat is niet voor niets. “Iedereen heeft zijn eigen verhaal en doel. Als iemand de finish haalt, voel je hoe belangrijk dat moment is.”
Haar boodschap is dan ook duidelijk:
“Iedereen met een beperking verdient de kans om deze tocht te beleven.”
Ook komende editie staat Irene er weer. “Ik kijk ernaar uit om weer voor de deelnemers klaar te staan en te helpen waar dat nodig is.”
Waar ze zelf het meest trots op is? “Ik ben vooral gegroeid in hoe ik met mensen omga. En ik zie beter wat iemand nodig heeft.”
Wil je ook meedoen als deelnemer, buddy of vrijwilliger?
Ontdek alle informatie en meld je eenvoudig aan via onderstaande knop.
